Chcąc udowodnić skuteczność gospodarki kolektywnej i zniszczyć źródło głównego zagrożenia dla komunistycznego Związku Radzieckiego – niezależnych ukraińskich chłopów – stalinowski reżim wywołał sztuczny głód, który doprowadził do śmierci kilku milionów Ukraińców. Ludziom zabierano całą żywność. Głód spowodował masową migrację ze wsi do miast, którą władze blokowały wprowadzeniem wewnętrznych paszportów i zakazem podróży koleją. Ci, którzy zostawali na wsi, zmuszeni byli więc szukać nielegalnie czegoś do jedzenia na kołchozowych polach, za co trafiali do więzienia albo nawet tracili życie. Nie wolno było im bowiem zebrać ani jednej garści zboża dla siebie. Obowiązywało wtedy prawo „pięciu kłosów”, na mocy którego za zerwanie więcej niż 5 kłosów zboża groziła kara śmierci.

W wielu krajach Europy Zachodniej Hołodomor, okres Wielkiego Głodu, wciąż niestety pozostaje wydarzeniem praktycznie nieznanym. Do niedawna te historyczne fakty były w ogóle negowane przez ZSRR; wszelkie wypowiedzi na ten temat aż do upadku Związku Radzieckiego kwalifikowano jako przestępstwo tzw. „propagandy antyradzieckiej”. Stosowano aktywne środki dezinformacji wobec dziennikarzy zachodnich. Dopiero niedawno światło dzienne ujrzały dokumenty ze spisów ludności, dające świadectwo liczby ofiar Wielkiego Głodu.

Powinniśmy uznać, że Hołodomor był zbrodnią przeciwko narodowi ukraińskiemu oraz zbrodnią przeciwko ludzkości, a także stanowczo potępić działalność władz stalinowskich skierowaną przeciwko ukraińskim rolnikom. Uważam także, że już najwyższy czas ujawnić wszystkie informacje na temat Wielkiego Głodu. Kraje byłego Związku Radzieckiego powinny udostępnić naukowcom archiwa na temat Hołodomoru na Ukrainie 1932-1933 tak, aby umożliwić przeprowadzenie obiektywnych działań.